Zijn stilte maakt Zidane tot een unieke toptrainer

eyman Öztürk 

De filosofie van Zinedine Zidane is dat hij geen vaste filosofie heeft.

Hij had een verkorte trainerscursus kunnen volgen. Hij had zijn diploma bij wijze van spreken alleen hoeven ophalen. Alleen is het zo niet gegaan. Omdat hij dat zelf niet wilde. Zinedine Zidane weigerde elke vorm van voorkeursbehandeling en wilde de route afleggen die elk andere beginnende trainer ook moet afleggen. Hij keek rond bij andere coaches, ging op stage, deed examen en begon in de anonimiteit bij de jeugd, om eerst maar eens te ervaren hoe het is om voor een groep te staan. Op het eerste oog vrij normaal. Toch lopen in de voetbalwereld genoeg types rond die op basis van hun voetbalverleden vinden dat ze nog weinig te leren hebben.

Op de een andere manier is een van de beste Franse voetballers aller tijden in staat geweest zijn eigen loopbaan niet onnodig belangrijk te maken in relatie tot zijn trainerschap. Hij wilde onderaan beginnen. Geheel in de geest van Co Adriaanse. Het paard dat hij zelf was eerst maar eens leren berijden. Drie jaar op rij won hij met Real Madrid de Champions League. Daarna nam hij afscheid en ging hij op vakantie met zijn vrouw. Er zijn trainers die zich op een troon door Europa zouden laten dragen. Zidane niet. Hij stopte van de ene op andere dag. Hij verdween gewoon.

Winnende trainers hebben de neiging hun succes te verklaren. Aan de hand van tactiek, trainingsmethode en filosofie boetseren ze hun eigen standbeeld. Van Zidane zijn nauwelijks gesprekken te vinden waarin hij diepgaand ingaat op zijn eigen functioneren. Hij is een trainer zonder rotsvaste ideeën over hoe het voetbal moet worden gespeeld. Zidane is een trainer zonder evangelie. Hij heeft daarom iets mysterieus, iets ongrijpbaars en afstandelijks, maar gaandeweg zijn tweede periode bij Real Madrid zie je ook zijn grote kracht. Hij is niet voor de groep gaan staan als de trainer die drie keer op rij de Champions League won. Hij grijpt in als het moet en gebruikt daarvoor zijn twee ogen en zijn voetbalintelligentie.

Als trainer van het tweede elftal kreeg hij te maken met een zestienjarig fenomeen uit Noorwegen met onevenredig veel aandacht en geld, vergeleken met andere spelers uit de opleiding. Zidane had na een lastige start eindelijk een speelwijze gevonden die succesvol bleek en kreeg toen het achtste wereldwonder Martin Ødegaard voor zijn voeten gegooid.

Dan kun je als coach hardnekkig vasthouden aan je eigen waarheid, maar als beginnend coach vond hij na enkele weken toch een manier om de veelbesproken middenvelder in te passen. Niet door hem een speelwijze op te dringen, maar door de ploeg zodanig neer te zetten dat de kwaliteiten van Ødegaard als spelmaker konden worden benut.

Om de coach Zidane hangt minder de magie en verering die om andere topcoaches heen hangt. Mede doordat hij niet uitlegt wat hij doet, maar dat betekent niet dat hij niets uit te leggen heeft. Op zoek naar de trainer Zidane kom je erachter dat hij een kwaliteit bezit die je niet direct in de lesboeken aantreft. Hij heeft ondanks zijn geschiedenis geen last van zijn ego. Hij durft zijn fouten onder ogen te komen. Spelers die afgeschreven zijn, krijgen de kans zich te rehabiliteren, tactiek is een slechts middel.

Dat hij alles te verliezen heeft omdat hij alles heeft gewonnen, lijkt hem ook niet in de weg te zitten. Morgen kan zijn beste speler met een blessure wegvallen en moet hij opnieuw beginnen. Zijn filosofie is dat hij geen vaste filosofie heeft. Dat leer je wel als je met jouw team de beste van het pleintje wil blijven.

Bron; www.vi.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *