Vertederende killers

  • Vertederende killers

    De laatste tijd valt het mij op dat voetballers voor de camera een verteterende indruk maken.
    Ze zijn welbespraakt, hebben een lach op hun gezicht, delen hun emoties met de kijkers en draaien er niet om heen. Zeggen wat hun hartje ingeeft. Ze verrassen ons ten opzichte van vorige generatie voetballers. Hoe anders was het dus pakweg 10 jaar geleden waarbij de arrogantie en hoogmoed van de toenmalige voetballers u kijkers niet serieus namen.

    Iedereen was in hun ogen achterlijk, behalve zij zelf.
    Iedere vraag die voor de camera aan hen werd gesteld was gezien hun lichaamstaal een domme vraag, een beetje kritiek was niet waar, de interviewer zag het echt allemaal verkeerd en ze antwoorden omdat het moest van de persvoorlichter(ster). Tenminste, dit beeld spatte van het toenmalige scherm af. Nu staan er frisse spelers vrolijk en spontaan voor een reclamewand en hebben er waarachtig lol in.

    Neem nu Justin Kluivert. Hij las het appje voor van vader Patrick die hem in de tekst ‘schat’ noemde. Mijn 3 vrouwen thuis smolten voor de tv en verzonken in zijn mooie ogen. Zijn vader Patrick daarentegen kwam juist uit de generatie voetballers die een interview niet zo serieus namen. Boos kijkend antwoordde hij op alle vragen met nietszeggende one-liners. Zoon Justin heeft geleerd van de oude beelden van zijn pappa en zo blijkt vele voetbalcollega’s met hem.

    Is het de tijdsgeest? Is dit het nieuwe profileren? Is het de uitzinnige media in al haar techniek en facetten wat voor de burger niets meer te verbergen heeft? Of is deze generatie voetballers er meer van bewust dat je performance ook geld oplevert? Kortom, waar het ook aan ligt, het is prettig te aanschouwen en aan te horen, die- aftertalk van Justin, Marco of een Ricky.

    Voetballers zien er ook allemaal goed uit, geknipt en geschoren. Het lijken allemaal modellen van Gucci, Tom Ford of Hermés. Trendy outfit en de haren, in de korte tijd tussen einde wedstrijd en het interview, gestyled en in het gelid.

    Bij sommige kan alleen nog wel aan de intonatie van de uitspraken gewerkt worden. Dat weer wel. Dat accent of dat ze allemaal in Noord-Afrika zijn geboren stoort mij nog wel. Praat je moerstaal als je hier bent opgegroeid zou ik zo zeggen. Straattaal mag, maar geen dialect uit de Sahara. Niks tegen een gebied met een heerlijke zon maar blijf je eigen identiteit houden. Wees puur, zoals boven beschreven. Enfin, de stap van positief optreden is tegenwoordig gemaakt. Een cijfer 8 zou ik zeggen.

    Kunnen we op gaan voor een cijfer 9? Door het Wilhelmus in volle borst mee te zingen wel. Tenminste, als je voor je land wordt geselecteerd. Het is namelijk de eerste stap naar de wedstrijdwinst. Zing je tegenstander angst aan. Laat ze weten dat Oranje als tegenstander telkens heeft bewezen je een slechte nachtrust te bezorgen.

    Ben ik van Duitse bloed?
    Mijn vaderland getrouwe,
    blijf ik tot in den dood.

    Edel en hooggeboren,
    van keizerlijken stam,
    een vorst des rijks verkoren,
    als een vroom christenman,
    voor Godes woord geprezen,
    heb ik, vrij onversaagd,
    als een held zonder vrezen
    mijn edel bloed gewaagd.

    Wow, bbbrrrrr……strijdtaal van zeerovers, onverschrokken staatslieden die ons vaderland groot hebben gemaakt. Niks slavernijverleden, de tijdsgeest heeft ieder land achter zich gelaten. Daar kunnen wij huidige generatie niets meer aan doen. We hebben het allang goed gemaakt door als open democratie iedereen welkom te heten, ongeacht kleur, geloof of kunnen. Kansen voor eenieder. Kijk maar naar het Nederlandse voetbal. Rijkaard, Tahamata, van Bronckhorst, Gullit, Winter en Kluivert. Allemaal aangenomen zonder invloed van hun achternaam. En als Mohamed goed kan voetballen zal hij meer dan welkom zijn.
    Sport is wat mij betreft een mooi voorbeeld van een geslaagde multiculturele samenleving.

    Voetbalsucces is niet alleen een performance voor het individu, nee, het is een performance van een heel land dat er wel bij vaart. Als het succes daar is dan wordt het een 10.
    Hoe bereiken we dit? Minimaal kwalificeren voor het aankomende WK.

    Weliswaar in Rusland waar ik op persoonlijk titel geen voorstander van ben.
    Het land van smerig, achterklep, criminaliteit, list en bedrog.
    Je bent dood voordat je met je ogen knippert. Ik kan ook leven met een boycot en tronen we onszelf alsnog wereldkampioen want je rug rechten mag worden beloond.
    Met de MH17 nog steeds in mijn hoofd kan ik het tot op de dag van vandaag gewoonweg niet accepteren dat we daar eventueel vrolijk gaan voetballen.
    Ik hoop tzt op een statement!!! Maar ja Fons, dream on…

    Tegen lieden die in Nederland rondlopen en beweren dat sport en politiek losgekoppeld dient te worden zou ik zeggen, wordt wakker en lees je klassiekers. Ik weet wel beter maar loop dan ook een tijdje mee in de topsport. Politiek en sport zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden.
    Denk onder andere maar aan de Black Power beweging en de Olympische spelen van 1968, de aanslagen tijdens de Olympische spelen van München van 1972, cabaret Nederlands Hoop in Bange dagen en het WK van 1978 en Ruud Gullit en zijn terechte adoratie voor Nelson Mandela bewijzen namelijk het tegendeel. Helden zoeken helden, actie vraagt om reactie en niet gezien op een wereldpodium zoals grote sportevenementen maakt snel onbemind.

    Terug naar het begin van deze column.
    De attitude van de huidige generatie profvoetballers is dus een feestje aan het worden. Laten we deze winst alvast gaan koesteren. Welke winst?
    Nou, de blauwe ogen van Justin en de kwalificatie voor het WK van 2018.

    En de rest zien we later wel weer….

     

    Leave a comment

    Required fields are marked *