Met iets meer liefde hadden Hakim en Matthijs samen in Oranje gespeeld

Door: Süleyman Öztürk in de VI

Noussair Mazraoui zei vorige week iets interessants in gesprek met de NOS. Het ging over zijn keuze voor de Marokkaanse nationale ploeg, een heikel onderwerp in de Nederlandse media nu er spelers zijn die we heel goed kunnen gebruiken. Hakim Ziyech waren we al misgelopen en nu dus ook de rechtsback van Ajax. Mazraoui zei dit: ‘Voor het gesprek met Ronald Koeman dacht ik altijd dat ik wel wist dat ik voor Marokko wilde uitkomen.’ Wat een beetje liefde en aandacht al niet teweeg kan brengen. De Ajacied zit al drie jaar in de kaartenbak van de Marokkaanse voetbalbond en heeft in die tijd nooit een telefoontje gehad vanuit Zeist. Dan is voor Marokko kiezen op een gegeven moment niet zo moeilijk meer.

Natuurlijk is er meer aan de hand. Als migrant, allochtoon, zoon van een Turk of Marokkaan, laten we er niet omheen draaien, ben je op voorhand verdacht. Je moet je extra bewijzen in het land waar je geboren bent. Hakim Ziyech werd nog niet zo lang geleden uitgefloten door de mensen die hem nu heel graag in Oranje willen zien spelen. Ergens onderweg is er iets misgegaan. Een gebrek aan liefde en een beetje aandacht. Ziyech is nu ineens volledig geaccepteerd, omdat hij wel héél erg goed blijkt in voetballen. Dan wordt alles je vergeven en rolt het applaus van de tribunes. Welkom in de familie.

Het is aan buitenstaanders lastig uit te leggen hoe het is in twee culturen te staan, ongewild soms, omdat je er ook niet altijd bij stilstaat dat je een andere Nederlander bent dan de meeste Nederlanders. Althans, zo voelt het. Rond het WK was een interessante aflevering te zien van Andere Tijden Sport waarin werd teruggekeken op de interlandcarrière van Dries Boussatta. Hij was de eerste Marokkaan in Oranje, trots op zijn keuze en uitverkiezing. Nu zou hij, gaf Boussatta toe, voor Marokko kiezen. Hij als ras-Amsterdammer en voormalig Oranje-international heeft het gevoel dat de ogen die hem bekijken, hem als vreemdeling zien. Een indringer. Die gevoelens kun je weglachen wanneer je ze niet begrijpt, maar heel veel jongens voelen dat zo. Er is een blokkade, van beide kanten.

Het is aan buitenstaanders lastig uit te leggen hoe het is in twee culturen te staan

Voor welk land ben je nu eigenlijk? Het is een vraag die ik als jongetje nooit helemaal begreep. Voor Nederland natuurlijk, het land van mijn moeder, het land van mijn vriendjes op het voetbalveld, het land van mijn klasgenoten. Maar die vraag betekent ook dat je er kennelijk niet helemaal bij hoort zoals de anderen er bijhoren. Je moet kiezen. Al heb ik nooit willen kiezen. Ik ben voor Nederland en ik ben voor Turkije als ze voetballen.

Natuurlijk ben ik nooit in de positie geweest om echt kleur te bekennen, zoals Mazraoui, Ziyech of Sofyan Ambrabat moesten. Het is een verschrikkelijk dilemma, maar de huidige generatie mag je niet veroordelen omdat ze voor Marokko kiezen. Ze zijn jarenlang genegeerd, zijn opgegroeid in een sfeer van wantrouwen, omdat ze nu eenmaal Hakim of Noussair heten en worden nu dus plotseling uitgenodigd voor het Oranje-feestje, omdat ze nodig zijn. Zo zal het voelen, ondanks het charmeoffensief van Koeman.

Mesut Özil nam onlangs in een verbitterde open brief afscheid als international van Duitsland. Daarin richtte hij zich rechtstreeks tot de voorzitter van de voetbalbond. ‘In zijn ogen ben ik een Duitser als we winnen, maar een immigrant als we verliezen’, schreef hij. Naar aanleiding van de Özil-heisa ging mijn telefoon. De redactie van Nieuwsuur wilde graag weten hoe ik over de situatie dacht. Ik heb vriendelijk bedankt. Bel de volgende keer maar als je iets wilt weten over Matthijs de Ligt.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *